ကၽြန္ေတာ္နွင့္အိမ္ေၿပာင္းၿခင္း(အပိုင္း ၁ )

မိတ္ေဆြတို႔အိမ္ေၿပာင္းဘူးပါသလား?ငယ္ငယ္တုန္းကၿဖစ္ၿဖစ္၊အရြယ္ေရာက္မွၿဖစ္ၿဖစ္ေၿပာင္းဘူးႀကမွာပါ။ရန္ကုန္မွာအိမ္တစ္ခါေၿပာင္းမယ္ဆိုရင္မလြယ္ဘူးဗ်။အိမ္ေၿပာင္းမယ္ဆိုရင္ပထမဆုံးကုန္တင္ကားလိုိုဒိုင္နာကားႀကီးေတြစရွာရတယ္။အိမ္ႀကီးရင္ႀကီးသေလာက္တစ္စီးကေနသံုးေလးငါးစီးေလာက္ေပါ့။ၿပီးရငပစၥည္းသယ္ဖို႔လူရွာရတယ္။ေဆြမိ်ဳးေတာင့္ရင္ေတာ့အလုပ္သမားေတြမလိုဘူးေပါ့။ဘီရိုေတြဘာေတြသယ္ဖို႔ို႔အတြက္ေတာ့မ်ားေသာအား
ၿဖင့္အလုပ္သမားငွားတာမ်ားပါတယ္၊အိမ္စမေရႊ႔႔ခင္တစ္ပတ္အလိုေလာက္ဆိုရင္ပစၥည္းေတြစသိမ္းရတယ္ဗ်။အတ္ေတြ၊စာအုပ္ေတြတို႔ကို
စကၠဴဘူးေတြ၊ဆာလာအိပ္ေတြထဲထည့္(ခုေတာ့ခရီးသြားအိတ္[luggage] ေပါ့)။အေရးႀကီးစာရြက္ေတြဆိုရင္ Fileေတြထဲထည့္ၿပီးလက္ကပိုက္သြားႀကတာေပါ့။စားစရာေတြ၊အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြကိုဘူးေတြထဲထည့္၊ဆယ္လူတိပ္နဲ႔အလံုပိတ္၊ၿပီးရင္ကား
ေပၚတင္ႀကတာေပါ့။ဗီရိုေတြဘာေတြကိုေရွ႔တစ္ေယာက္၊ေနာက္တစ္ေယာက္၊လိုအပ္ရင္သံုးေယာက္နဲ႔မႀကတာေပါ့။အရင္ဆုံးအထဲကဟာ
ေတြ၊အကႌ်ေတြထုတ္၊ဗီရိုတံခါးပြင့္မလာေအာင္ႀကိဳးဒါမွမဟုတ္ေသာ့နဲ႔ပိတ္၊ၿပီးရင္ကားေပၚတင္၊ယိုင္မသြားေအာင္ႀကိဳးေတြနဲ႔ခိုင္ခိုင္ခ်ီႀကတာေပါ့၊ဗီရိုႀကီးေတြတင္၊ၿပီးရင္စားပြဲေတြ၊ထိုင္ခံုေတြကိုအထပ္လိုိက္ေလးစီ၊တီဗီေတြတို႔ဆိုရင္ေတာ့သက္သက္တစ္ခါသယ္ႀကတာေပါ့။ေမြ႔ရာ
ေတြကိုအလိပ္လိုက္ေလးလုပ္၊သစ္သားကုတင္ေတြဆိုရင္သစ္သားတန္းေတြၿဖဳတ္၊ကားေပၚအလ်ားလိုက္ေလးထား၊ဗီရိုေတြအေပၚမွာေပါ့
ေပါ့ပါးပါးအထုပ္ေတြတင္၊ကားေနာက္ဆုံးသံတံခါးနားမွာအိုးေတြ၊ခြက္ေတြနဲ႔ပိတ္၊ၿပီးရင္လူေတြကအထုပ္ေတြေပၚကထိုင္စီးသြားႀကတာေပါ့။ဘုရားစင္ကိုေတာ့ကားႀကီးေတြနဲ႔တင္သြားၿပီးဘုရားကိုေတာ့ကိုယ္ပိုင္ကားေလးေတြနဲ႔သယ္တာ။အဲဒီကားမွာမိသားစုေတြလိုက္သြားႀကတာ။ဘုရားကိုေရွ႔ခန္းမွာထား၊အေဖကကားေမာင္း၊အေမနဲ႔ကေလးေတြကေနာက္ကထိုင္၊တစ္ခါတစ္ေလကားမဆန္႔ရင္ကေလးေတြကလူႀကီးေတြရဲ့ေပါင္ေပၚထိုင္လိုက္သြားႀကတာပဲ။အဲလိုတေပ်ာ္တပါးႀကီးေပါ့။ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္အဲလိုအိမ္ေၿပာင္းတာေတြကိုလိုက္ႀကည့္မိတယ္ဗ်။အလုပ္သမားေတြကအထုပ္ေတြသယ္၊အဲဒါေတြကိုအလုပ္သမား ၂ ေယာက္ေလာက္ကကားေပၚမွာစီေနတာကိုိကိုယ္နဲ႔အတူေဘးက
အိမ္နီးနားခ်င္းေတြနဲ႔၀ိုင္းႀကည့္၊စပ္စပ္စုစုေတြကလည္းအိမ္ရွင္ေတြကိုဘယ္ေၿပာင္းႀကမွာလည္း၊ဘာလည္းညာလည္းလိုက္
ေမးနဲ႔ေပါ့။မ်ားေသာအားၿဖင့္အိမ္ရွင္ေတြကလည္းအိမ္မေၿပာင္းခင္တစ္ပတ္အလိုေလာက္ကတည္းကအိမ္နီးနားခ်င္းေတြကိုအသိေပး၊ႏုတ္ဆက္ႀကတာေပါ့။က်ြန္ေတာ္က်ြန္မတို႔ကေတာ့ႀကည့္ၿမင္တိုင္ကဘယ္အိမ္ေၿပာင္းႀကမွာ၊စသၿဖင့္ပါပဲ။က်ြန္ေတာ္တို႔ၿမန္မာေတြကမ်ားေသာ
အားၿဖင့္အိမ္အရမ္းခင္ႀကတာ။အိမ္ေထာင္ႀကတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ဒီ့ထက္ေကာင္းတဲ့အိမ္ယ္လိုက္လို႔ေၿပာင္းရတာၿဖစ္ၿဖစ္အဲေတာ့မွေၿပာင္းႀကတာ။အဲေတာ့မ်ားေသာအားၿဖင့့္္ကေလးေတြရဲ့အသက္ကလည္းသူတို႔အိမ္အသက္နဲ႔တူေလ့ရွိတယ္၊ကေလးေမြးၿပီးမွတစ္အိုးတစ္အိမ္ထူေတာင
္ႀကတာမ်ားတယ္ေလ။ကေလးေတြကလည္းငယ္ငယ္ေလးကတည္းကေတာ္ေတာ္အရြယ္ေရာက္တဲ့အထိတစ္အိမ္ထဲမွာေနႀကတာမ်ား
တယ္။အဲဒီကေလး၊ေလးေတြေမြးကင္းစေလးတည္းကအိမ္နီးနားခ်င္းနားခ်င္းေတြရဲ့ေရွ႔မွာႀကီးၿပင္းလာရတာမ်ားပါတယ္၊ကေလးမိဘေတြအလုပ္သြားလုပ္ေနႀကတုန္းဆိုသူတို႔ေတြကပဲထိန္းေပးခဲ့ႀကရတာ၊အိုေအအိုေအဆိုၿပီးေခ်ာ့သိပ္လိုက္၊ကေလးအနွီးလဲေပးလိုက္နဲ႔ဂရုစိုက္ခဲ့
ႀကရတာ။အဲဒီ့ေတာ့သံေယာဇဥ္တြဲမိႀကတာေပါ့။သူတို႔ေလးေတြအရြယ္ေရာက္လာလို႕သူငယ္တန္းတတ္ဖို႔ေက်ာင္းစိမ္းအကႌ်ေလးေတြနဲ႔
ထြက္လာႀကလို႔ရင္သူတို႔ေတြမေမာမပန္းနဲ႔ရံတာၿပတင္းေပါက္ေလးကေနေၿပးေၿပးႀကည့္ႀကတာ။တစ္ခါတစ္ခါဆိုဓါတ္ပံုေတာင္တြဲရိုက္လိုက္ႀကေသး။အဲလိုနဲ႔တစ္နွစ္ၿပီးတစ္နွစ္နဲ႔သူတို႔ေတြေၿခာက္တန္း၊ခုနွစ္တန္းေရာက္ေတာ့က်ဴရွင္စတက္ႀကတယ္ေလ။အဲဒီအခ်ိန္မွာဆိုဆရာမစာသင္သံေတြ၊ ေက်ာင္းသားစကားေၿပာသံ၊ေတြနဲ႔ဆူညံေနတတ္တာ။က်ဴရွင္ၿပီးလ်ွင္လည္းကေလးေတြကတ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ေလွကားေပၚ
ကေနေၿပးဆင္းသြားတာေတြကိုသီးခံခဲ့ႀကတာ။ကေလးမိဘေတြအိမ္ၿပန္မေရာက္ေသးလို႔အၿပင္မွာဆရာမနဲ႔ကေလးေတြေစာင့္ေနႀကရင္သူတို႔မွာေရ၊ေရေႏြးႀကမ္းနဲ႔ဘီစကြတ္ေလးပဲၿဖစ္ၿဖစ္နဲ႔အိမ္ေပၚေခၚၿပီးဧည့္ခံထားတာမ်ားပါတယ္၊အဲလိုဆယ္နွစ္ဆယ္မိုးေလာက္သူတို႔ေရွ႔မွာ
ႀကီးၿပင္းလာၿပီးသူတို႔အိမ္ေၿပာင္းေတာ့မယ္ဆိုရင္၀မ္းနည္းႀကတာေပါ့။
၀မ္းနဲ႔မေမြးရုံတမယ္ပဲက်န္ေတာ့တာပါ။အဲလိုနဲ႔အိမ္ေၿပာင္းေတာ့မယ္ဆိုရင္
သူတို႔ေလးေတြကေရႊပုဇြန္ကကိတ္မုန္႔ေလးေတြနဲ႔ပဲၿဖစ္ၿဖစ္လာကန္ေတာ့ရင္သူတို႔ေခါင္းေလးေတြကိုပုတ္,
ဘုရားစာရြတ္,ဆုေတာင္းေပးႀကရတာ။ကေလးေတြကေေတာ့လူႀကီးေတြကကန္ေတာ့ဆိုရင္ကန္ေတာ့နဲ႔
တေပ်ာ္တပါးႀကီးပါပဲ။အဲလိုနဲ႔ကားေပၚအထုတ္ေတြတင္, အိမ္သစ္ဆီေမာင္း, ေရာက္ရင္အထုတ္ေတြစခ်
ရေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။
အပိုင္း ၂ အားမႀကာမီတင္ဆက္ပါမည္။ Comment ေလးမ်ားလည္းခ်န္ခဲ့ပါဦး။
အားေပးမူကိုေက်းဇူးတင္ရင္း…………….